| در سراپردهي وجود و عدم | | اي زده خيمهي حدوث و قدم |
| هم تويي راز خويش را محرم | | جز تو کس واقف وجود تو نيست |
| وز تو خالي نبودهام يک دم | | از تو غايب نبودهام يک روز |
| بر دو عالم کشيدهاند رقم | | آن گروهي که از تو باخبرند |
| دو جهان کم ز قطرهاي شبنم | | پيش درياي کبرياي تو هست |
| از جمال تو شد جهان خرم | | بيوجودت جهان وجود نداشت |
| آشکار است در همه عالم | | چون تجلي است در همه کسوت |
| جز تو موجود جاودان کس نيست | | که به غير از تو در جهان کس نيست |
| از خودم نيست آگهي ديگر | | تا مرا از تو دادهاند خبر |
| تا نهادم به کوي عشق تو سر | | سر به ديوانگي بر آوردم |
| غرقه گشتم ميان خون جگر | | تا ز خاک در تو دور شدم |
| درس عشق تو ميکنم از بر | | خاک پاي تو ميکشم در چشم |
| نظر اين است پيش اهل نظر | | جز تو کس نيست در سراي وجود |
| اين سخن عقل کند باور؟ | | گاه واحد، گهي کثير شوي |
| هست از آفتاب روشنتر | | پيش ارباب صورت و معني |
| جز تو موجود جاودان کس نيست | | که به غير از تو در جهان کس نيست |
| تا قيامت ز دست نگذارم | | گر شبي دامنت به دست آرم |
| بيش ازين نيست در جهان کارم | | گرد کويت به فرق ميگردم |
| هر دو عالم به هيچ نشمارم | | گر مرا از سگان خود شمري |
| تا خيال تو در نظر دارم | | چون خيالي شدم ز تنهايي |
| تا به دام غمت گرفتارم | | کار من جز نشاط و شادي نيست |
| غير ازين بر زبان نميآرم | | چون بجز تو کسي نميبينم |
| جز تو موجود جاودان کس نيست | | که به غير از تو در جهان کس نيست |
| بجز از او کسي ندارد دوست | | همه عالم چو عکس صورت اوست |
| به حقيقت چو بنگري همه اوست | | به مجاز اين و آن نهي نامش |
| عجب اين است کاب عين سبوست | | شد سبو ظرف آب در تحقيق |
| آب دريا، چون بنگري، از جوست | | قطره و بحر جز يکي نبود |
| هر که راضي شود ز مغز به پوست | | بر دلش کشف کي شود اسرار؟ |
| ميل من با جمال او زآن روست | | در رخش روي دوست ميبينم |
| ليکن اثبات اين حديث نکوست | | گر چه خود غير او وجودي نيست |
| جز تو موجود جاودان کس نيست | | که به غير از تو در جهان کس نيست |
| دامن از غير تو کشيدم باز | | تا مرا ديده شد به روي تو باز |
| در هواي تو ميکند پرواز | | مرغ جان من شکسته درون |
| سر محمود و خاک پاي اياز | | عشق فرهاد و طلعت شيرين |
| گره از کار من گشايي باز | | بکشي گر ز روي دلداري |
| سخن عشق خود کني آغاز | | هر نفس با دل شکستهي من |
| گر چه پوشيدهاي لباس مجاز | | در حقيقت بجز تو نيست کسي |
| بر زبانم روانه گشت اين راز | | گفتم اسرار تو بپوشانم |
| جز تو موجود جاودان کس نيست | | که به غير از تو در جهان کس نيست |
| تا به مي بشکنيم رنج خمار | | ساقيا، بادهي الست بيار |
| که ز مستي نمي شوم هشيار | | آن چنان مستم از مي عشقت |
| دو جهان را به نيم جو مقدار | | بي کمال وجود تو نبود |
| که: به تحقيق بشنو اي گفتار | | هاتف غيب گفت در گوشم |
| ليس فيالدار غيرکم ديار | | اصل و فرع جهان وجود شماست |
| از همه کاينات اين اسرار | | بر زبان فصيح ميشنوم |
| جز تو موجود جاودان کس نيست | | که به غير از تو در جهان کس نيست |
| عشق برداشت از ميانه حجاب | | حسن پوشيده بود زير نقاب |
| هر دو با هم شدند مست و خراب | | هر دو در روي خويش فتنه شدند |
| هر دو خوردند بيقدح مي ناب | | در خرابات عاشقي با هم |
| نرود چشم بخت او در خواب | | هر که را هست ديدهي بيدار |
| قطره را هست سوي يم ابواب | | جزو را هست سوي کل رغيب |
| نظر اين است پيش اهل صواب | | ديدن غير تو خطا باشد |
| زان جهت ميکند به خويش خطاب | | چون بجز خود کسي نميبيند |
| جز تو موجود جاودان کس نيست | | که به غير از تو در جهان کس نيست |
| به خيال تو چشم جان روشن | | اي ز عکس رخت جهان روشن |
| شده از نورت آسمان روشن | | گشته از رويت آفتاب خجل |
| از مکان تا بلامکان روشن | | هست از پرتو جمال رخت |
| که نميگردد از بيان روشن | | به زبان شرح عشق نتوان گفت |
| بر عراقي شد اين زمان روشن | | گرچه خود غير را وجودي نيست |
| جز تو موجود جاودان کس نيست | | که به غير از تو در جهان کس نيست |
{{Fullname}} {{Creationdate}}
{{Body}}